Give a Gift Add as a Friend Send Message Leave Comment Add to Favorites Give 'em Five Block User

What is Akara K Metasuk doing now?

อยู่อย่างจนจะไม่จน อยู่อย่างรวยจะไม่รวย

More than 1 month ago · Comment »

Sex / Age

Male / 22

Location

>, Thailand

Birthday

March 29

Points

101 Friends

1001 Profile Comments

9 Photo Comments

7 Fives

58 Scraps

Info

http://nodrightnow.hi5.com - Send it to your friends

Sex / Age

Male / 22

Birthday

March 29

Location

>, Thailand

Languages

English, Thai

About Me

ผมชื่อ อัครา เมธาสุข
My name is akara k metasuk

ยินดีตอบข้อสงสัย
Ask me for detail

นายอัครา เมธาสุข เป็นนักศึกษาหลักสูตรปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาประสาทวิทยาศาสตร์ สถาบันชีววิทยาศาสตร์โมเลกุล มหาวิทยาลัยมหดล สำเร็จการศึกษาหลักสูตรวิทยาศาสตร์บัณฑิต สาขาวิชาวิทยาศาสตร์ชีวภาพ (เทคโนโลยีชีวภาพ) จากมหาวิทยาลัยแม่ฟ้าหลวงด้วยผลงานการถ่ายยีนลงสู่ S. cerevisiae เพื่อปรับปรุงระบบการผลิต L-tyrosine โดยมุ่งผลสำหรับผู้ป่วยโรค Parkinson's ขณะนี้มีความสนใจระบบความจำแบบ explicit ในมนุษย์่ทั้งรูปแบบ long- และ short-term
Mr akara metasuk is studying a doctoral degree in neuroscience at molecular bioscience institute, mahidol university He obtained a bachelor's degree in bioscience (biotechnology) from mae fah luang university after cloning genes into S. cerevisiae to improve L-tyrosine biosynthesis for patients of Parkinson's disease He now become specially interested in human explicit memory in both long- and short-term

Interests

Favorite Music

Favorite Movies

Favorite TV Shows

hi5 Games

Play hi5 Games

Akara K Metasuk hasn't played any games recently.

Groups

View All Groups

Grace PRC, หล้า' 44

Journal

View All 50 Entries Add Comment

ไปแปรงฟัน : Oct 3, 2009

ผมตื่นขึ้นด้วยอารมณ์หงุดหงิด ผมตื่นสายอีกแล้ว..

นึกย้อนกลับไป เห็นภาพที่ผมสวมชุดนักเรียนปรินส์รอยแยลส์วิทยาลัยเดินลงจากลานดาวใจ กลางมหาวิทยาลัยแม่ฟ้าหลวงด้วยหัวใจพองโต "กูได้เรียนที่นี่แล้วโว้ย" รู้สึกอัดอั้นอย่างบอกไม่ถูก อยากจะร้องตะโกนดังๆอย่างไม่เป็นภาษา

ในวันนั้นผมจำได้ว่าพี่สาวเป็นคนขับรถ พ่อนั่งข้างๆ ส่วนผมนั่งเบาะหลัง เราออกจากโรงแรมแถวๆตลาดบ้านดู่แต่เช้า อันที่จริงเราไม่จำเป็นต้องเช่าโรงแรมค้างคืนกันหรอก บ้านเราอยู่เชียงใหม่ ไม่ห่างจากมหาวิทยาลัยแม่ฟ้าหลวงนัก เดินทางสักแปดชั่วโมงก็น่าจะถึงได้ไม่ยากเย็น แต่ด้วยความอยากให้ลูกได้เตรียมตัวทำใจให้สงบ ได้พักผ่อนเต็มที่ พ่อจึงเลือกให้เราเดินทางล่วงหน้ามาก่อนวันสัมภาษณ์ ถ้าจำไม่ผิด ผมตื่นขื้นมาทำธุระส่วนตัวแล้วรีบคว้ากระดาษจำนวนหนึ่งขึ้นมา ในนั้นบรรจุข้อมูลพื้นฐานเกี่ยวกับวิทยาศาสตร์ชีวภาพและงานวิจัยในปัจจุบัน ผมคาดว่ามันคงมีประโยชน์สำหรับการทดสอบในวันนี้

เราไปถึงก่อนเวลา ผมเดินไปตามทางเดินโดยลำพัง พ่อและพี่สาวผมจอดรถรออยู่ไกลด้วยความที่มหาวิทยาลัยไม่อนุญาติให้นำรถเข้ามาในบริเวณอาคารเรียน (ต่อมาผมได้รู้ว่าเป็นผลดีมากต่อบรรยากาศการเรียน) ผมเดินตามป้ายที่ระบุจุดหมายไปอย่างไร้ทิศทาง กระนั้นผมก็หาห้องทดสอบเจอด้วยการถาม รปภ. ที่มีให้เห็นดาดดื่นมากเสียยิ่งกว่าป้ายบอกทางเสียอีก

บรรยากาศการทดสอบเป็นไปด้วยดี ผมรู้สึกว่าการทดสอบครั้งนี้ผมเป็นต่อ สาเหตุมีสองประการ ประการแรก ผมคิดว่าผมเตรียมตัวมาดี ประการที่สอง การทดสอบครั้งนี้ใช้ภาษาอังกฤษเป็นสื่อกลาง

เรื่องเตรียมตัวมาดีจริงหรือไม่ดีจริงนั้น ผมไม่อาจรู้ได้ คำว่าดีหรือไม่ดีไม่อาจวัดประเมินค่าได้ด้วยตัวเลข นั่นไม่ใช่ประเด็น สิ่งสำคัญคือ ผมมั่นใจว่าผมเตรียมตัวมาดีแล้ว

ผมไม่ได้เป็นคนเก่งภาษาระดับเทพเรียกพี่ ผมไม่ได้ลงเรียนภาษาอังกฤษอย่างเอาเป็นเอาตายเหมือนนักเรียนสมัยนี้ ผมอาศัยความมั่นใจและความกล้าที่จะพูด จะถูกจะผิดผมไม่สน ขอแค่ได้พูดเป็นพอ เพราะผมลองคะเนดู คนพูดผิดกับคนไม่พูดนั้นต่างกันมากนัก

ในห้องนั้นเห็นทีจะมีคนอยู่ได้ห้าคน ผมจำแทบไม่ได้เสียแล้ว มีอาจารย์ท่านใดบ้างผมจำได้ไม่หมด แต่ที่แน่ๆ ในนั้นมีอาจารย์ตรัย เป๊กทอง อาจารย์พนม วิญญายอง และอาจารย์ประภัสสร ดำรงค์กุล อึ้งวณิชยพันธ์ ที่ผมจำอาจารย์ตรัยได้ เพราะอาจารย์เล่าถึงเรื่องชมรมหนังสือทำมือให้ผมฟังและทาบทามให้ผมมาช่วยกันทำหนังสือด้วย (สาเหตุน่าจะเป็นเพราะผมเคยเป็นบรรณาธิการนิตยาสาร I-Zee ของโรงเรียนปรินส์รอยแยลส์วิทยาลัย) อาจารย์ประภัสสรกล่าวอะไรไว้ในวันนั้น ผมนึกไม่ออก (สุดท้ายกลายมาเป็นอาจารย์ที่ปรึกษาโครงการวิจัยก่อนจบของผมนั่นเอง) ส่วนอาจาย์พนม วิญญายอง พูดปิดประโยคสุดท้ายของการสัมภาษณ์ว่า "บอกพ่อว่าเตรียมขนของมาได้เลยนะ"

ผมเดินออกมาจากห้องด้วยรอยยิ้ม อยากตะโกนดังๆ แต่ความเกรงใจที่มีต่อนักเรียนคนอื่นที่รอต่อคิวผมอยู่ ทำให้ผมต้องพยายามระงับตนให้สงบเสงี่ยมไว้

ผมเดินตามระเบียงทางเดินต่อไปโดยไม่รู้จุดหมาย ไม่รู้แม้กระทั่งว่าพี่กับพ่อรอผมอยู่ตรงไหนหรือยังรอผมอยู่หรือเปล่า ผมเดินออกมาได้ถึงที่โล่งแจ้ง มองดูลานกว้างไร้ผู้คน (ต่อมาผมได้ทราบว่าที่นี่เรียกว่าลานดาว) แต่ผมไม่สนใจ รู้แต่ว่าอัดอั้นมาก ไม่สามารถหยุดเดินได้ ผมเดินลงมาจนหลุดพ้นจากร่มเงาของอาคาร เดินเลียบตึกยกสูงรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า (ต่่อมาเป็นที่รู้จักในนามอาคาร E1) มองดูลานหญ้ากว้างใหญ่ไปพลาง ที่นี่คนเดินกันขวักไขว่ ผมต้องเดินอยู่ตรงพื้นที่แคบๆบนพื้นหญ้า ตรงลงมาเรื่อยไปจนสุดอาคาร ไม่รู้จะไปทางไหนต่อ ไม่เสียเวลาคิดนาน ผมก็เบนทิศทางตัวเองไปทางขวา (อาจเป็นเพราะผมเป็นคนถนัดขวา) เดินลงมาเรื่อยไปจนสายตาสะดุดเห็นรถของพี่ จากนั้นจึงเห็นพี่กับพ่อนั่งรออยู่บนเสื่อที่แผ่หราบนพื้นหญ้าอย่างนั้นโดยไม่สนใจคนรอบข้าง

พ่อกับพี่ไม่พูดอะไร เราเดินขึ้นรถ พ่อเก็บหนังสือพิมพ์ที่ยังอ่านไม่จบแล้วขึ้นมานั่งเป็นคนสุดท้าย พ่อถามถึงการทดสอบ ผมตอบไป "อาจารย์บอกให้ขนของมาได้เลย" พ่อหัวเราะ

.. ผมยกตัวขึ้นนั่งบนเตียง เสียบไอพอดเข้าหู แล้วไปแปรงฟัน