สะลึมสะลือสลัวราง
ผมลืมตาขึ้นมา ณ ที่แห่งหนึ่ง
ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าเผลอหลับไปตอนไหน
จนกระทั่งแสงแรกแห่งยามเช้า
ตกกระทบกับเปลือกตา
ผมจึงถูกดึงขึ้นมา สู่เวลาปัจจุบัน

ความงุนงงจากอาการกึ่งหลับกึ่งตื่น
ความรู้สึกที่ไม่มั่นคง
แต่ก็ดูจะไม่แปลกแยกเลยซะทีเดียว
ไม่นานที่ลืมตาและรับรู้เรื่องราวต่างๆ
โดยทันทีเราก็จะรู้เองว่า ที่ตรงนี้นั้นคืออะไร

รอบกายผมเปลี่ยนไปทุกวินาที
อาจจะเปลี่ยนเล็กน้อยด้วยความคืบคลาน
หรือไม่ก็อาจจะเปลี่ยนมหาศาลด้วยแรงจู่โจมที่มากมาย
แต่ผมเชื่อเสมอว่า รอบๆตัวเรานั้น
มันจะเปลี่ยนผันไป ไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง
อยู่ที่เราจะสังเกตเห็นมันหรือเปล่า?

ณ ตอนนี้ ผมพ้นจากเวิ้งน้ำแห่งความฝัน
ขึ้นมาสู่การตื่นเพื่อรับรู้สิ่งที่อยู่รอบกาย
ผมเอนหลังให้ศรีษะพิงกระจกตรงด้านหลังที่นั่งข้างคนขับ
เงยหน้ามองภูเขาทางซ้ายมือ
ปุยเมฆและละอองหมอกกระจายอยู่หนาทึบ
ในเส้นทางของเขตจังหวัดลำปาง
แสงแรกที่ตกกระทบเปลือกตา
ยังคงส่องลงมา คล้ายดั่งฉากสีทอง

แสงบางๆส่องผ่านลง
คล้ายกระจกใสสีทอง
มีริ้วละอองหมอกเคลื่นไหวภายใน
ภายหลังจากการจ้องมองแสงสีทอง
พลันตัวผมก็หลุดหาย
ผมสูญสลายไปจากที่ตรงนั้น

ภาพที่เห็นต่อมาคือสถานที่อันคุ้นเคย
บ้านไม้หลังเก่าที่ผมเคยอาศัยในวัยเด็ก
ผมกำลังยืนอยู่ตรงกลางบ้าน
ทุกๆอย่างยังเหมือนเดิม
โทรทัศน์เก่าๆ ตั้งอยู่ตรงนั้น
เก้าอี้ไม้เก่าที่ด้านขวา
โปสเตอร์รูปลูกสุนัขที่อยู่ถัดจากตู้เย็น
ผมค่อยๆ เดินไปข้างหน้า
แล้วผมก็หยุดอยู่ตรงห้องครัวด้านหลัง
สิ่งที่ผมเห็นอยู่ตรงหน้า
คือภาพที่คุ้นตาในวัยเด็ก
แม่กำลังทำอาหารอยู่ในครัว
แสงสีทองกำลังตกกระทบบนตัวแม่
มีไอความร้อนจากการทำอาหาร
เต้นไหวเป็นริ้วลายอยู่ภายใน

ผมลืมตาตื่นขึ้นอีกครั้ง
โดยไม่รู้ว่าอันไหนฝัน อันไหนจริง
ผมยังเคลื่อนไปข้างหน้า
ในเบาะหลังด้านข้างของคนขับ
บางครั้งผมก็ไม่แน่ใจ ในที่ที่ผมยืนอยู่
บางนาทีผมตื่นขึ้นมาที่กรุงเทพหรือระยอง
อาจจะเผลอหลับที่พิษณุโลก
เมามายที่เชียงใหม่
กินข้าวที่ลำพูน แวะดื่มกาแฟที่ลำปาง
กระหายน้ำที่แพร่ ทานข้าวราดแกงที่เชียงราย
อาจจะหยุดพักกายที่พะเยา
ผมยังคงพเนจรไปเรื่อยๆ
บางครั้งก็สนุก แต่บางเส้นทางก็ดูจะวุ่นวาย
และเหนื่อยเกินไปที่ผมจะเดินอยู่บนนั้น

แสงสีทองยังคงส่องลงมา
เมฆและไอหมอกยังสั่นไหวไปตามแรงลม
ในหัวของผมยังคิดถึงหญิงคนหนึ่ง
คนที่ทำอาหารให้เราทานตั้งแต่เด็ก
แสงที่เห็นตอนนี้ ไม่ต่างจากแสงในห้องครัววันนั้น
ละลิ่วหมอกที่เคลื่อนไหว
ก็ไม่ต่างอะไรกับไอร้อนของอาหารที่แม่ทำ
ภาพเก่าๆ ยังหมุนวนอยู่ข้างใน
ตอนนี้แม่จะเป็นยังไงบ้างหนอ?

เมื่อเงยหน้าขึ้นมองฟ้า
ผมต้องรีบเอามือปิดตา
ไม่รู้ว่าแสงจ้ามากเกินไปหรือไม่

น้ำตาของผมจึงไหลออกมา

(บทบันทึกถึงแสงวันนี้ ที่ทำให้ผมได้กลิ่นอาหารในวันนั้น บนเส้นทางสายเชียงใหม่-น่าน)